تبلیغات
زیباترین ها
زیباترین ها

استان خلیج فارس به مرکزیت ابوموسی

شنبه 23 اردیبهشت 1391

منم اینك خلیج فارس،
كهن سالم،
كهن چون خطه ی جاوید ایرانم
كه غیر پارس، نامی را سزای خود نمی دانم

دمی بر ساحلم بنشین،
دمی بر چهره ام بنگر
این منم،
یكتا خلیج فارس،
هزاران ساله مانای تاریخم

g85no4caenrh437w9qdp.gif


الی بیت المقدس (زندگی یا بمباران برای همیشه)

شنبه 27 اسفند 1390

تر جمه بخشی از سخنان گیدین لوی مشاور شیمون پرز در دهه ١٩٨٠

و چیست آن «نقشه ی بزرگ»؟ امروز داریم به روشنی می بینیم که اسراییل می خواهد آینده ی خود را به همان شیوه ی گذشته تضمین کند:
هر بار که کشوری در خاورمیانه می کوشد تا به سلاح اتمی دست یابد، اسراییل بمبارانش می کند. بمب. بمب. و بمباران.
این، حیرت انگیز و خود بینانه است که ما خودمان را مجاز می دانیم که آنچه را انجام دهیم که به دیگران اجازه ی انجام آن را نمی دهیم، و معتقدیم که آنچه در دست های دیگران، نا مطمئن است و خطرناک، در دست های ما بی خطر است و مطمئن.
چنین شیوه یی ما را با خود به سوی فاجعه خواهد برد.

........
مسأله ی اصلی ما این نیست که از عملیات علیه ایران حرف بزنیم یا نزنیم. چه موافق. و چه مخالف. [مسأله ی اصلی ما این است که ـ م ] اسراییل هیچ وقت به چیزی فراتر از فردایی گذرا نمی اندیشد.
اسراییل مثل کسی عمل می کند که در زیر سقفی سوراخ و چکه کننده، یک سطل می گذارد به جای آن که سقف را تعمیر کند.
ما ایران را بمباران می کنیم. و حتی اگر بمبارانمان موفقیت آمیز هم باشد، و ما ناچار نشویم که بهای سنگینی برای عملمان بپردازیم ـ سناریویی که قابل تردید است و اطمینانی به آن نیست ـ بعد از آن، چه پیش خواهد آمد؟
اگر مصر بخواهد به بمب اتمی دست یابد؟ ما دوباره به بمباران متوسّل می شویم؟ اگر عربی سعودی؟ اگر اردن؟ اگر سوریه و عراق؟
و شاید حزب الله هم یک «بمب کثیف» در دست داشته باشد؟ و یا دیگرا ن؟
آیا ما به ترکیه «اجازه» خواهیم داد که اتمی بشود؟
ما بمباران خواهیم کرد، و بمباران خواهیم کرد، و همیشه با بمباران به زندگی خود ادامه خواهیم داد؟

........
یک شانس واقعی و تضمین کننده ی جدّی امنیّت اسراییل را ابتکار صلح طلبانه ی اعراب فراهم آورده است. امّا اسراییل با گردن کشی و نخوتی غیر قابل تحمّل، این شانس را و این ابتکار صلح طلبانه ی اعراب را پس می زند.
........
از همه ی این ها گذشته: تا این لحظه، ایران خود را به عنوان کشوری نمایان ساخته است که پیرو منطق و خرد است. نه دیوانه و بی خرد.
ما از پرداختن بهای صلح سر پیچی می کنیبم. ما ترجیح می دهیم که بهای بمباران را بپردازیم.
امّا این دفعه، بمباران می تواند بهای گزافی برای ما داشته باشد.

جنون آتش افروزی اسراییل، در حال حاضر به بالا ترین نقطه ی خطر در تاریخ این کشور رسیده است. در برابر جنون آتش افروزی حکومت ایران. و این، درست در حالی است که چشم انداز آلترناتیو دیگری رو به ما گشوده شده است.
شاید در ایجاد وحشت از حمله به ایران، کمی اغراق شده باشد.
ما می توانیم احتمالاً دوباره موفق شویم. امّا اگر چنین نشد چه؟
دوباره از نو؟
و تازه اگر هم، چنین شد چه؟
چه باز؟

 

متن کامل انگلیسی


من رای می دهم

دوشنبه 24 بهمن 1390

moj.gif

من رای می دهم، پیش از آن که مهم باشد چه کسی را انتخاب می کنم. برایم مهم است که از حقی که دارم استفاده کنم و نسبت به اوضاع و احوال مملکتم بی تفاوت نباشم.

من رای می دهم؛ به عنوان یک وظیفه دینی یا شرعی؛ به عنوان پاسداری از حقی که برای انتخاب به من داده شده است. حقی که سالیان سال مردم این سرزمین برایش خون داده اند و هزینه کرده اند. حقی که نمی خواهم از دست برود.

من رای می دهم که حضور خود را اعلام کنم

من رای می دهم تا بهترین اوضاع ممکن را رقم بزنم و در سایه آن برای آیندگانی که رای می دهند، اوضاعی بهتر...

من رای می دهم تا کسانی که می خواهند از نبودنم سوء استفاده کنند به خود بلرزند

من رای می دهم

من رای می دهم

من رای می دهم

اما آگاهانه رای می دهم...


#من رای می دهم

با این پست به "موج وبلاگی من رای می دهم" پیوستم.

moj.gif


این سند جنایت آمریکاست (This is a document of US crimes)

یکشنبه 15 آبان 1390


110328_soldier-corpse-one_p465.jpg


It’s the smile. In photographs released by the German weekly Der Spiegel,

an American soldier is looking directly at the camera with a wide grin. His hand is on the body of an Afghan whom he and his fellow soldiers appear to have just killed, allegedly for sport. In a sense,


we’ve seen that smile before: on the faces of the American men and women who piled naked Iraqi prisoners on top of each other, eight years ago, and posed for photographs and videos at the Abu Ghraib prison outside of Baghdad.


harman1.jpg



It’s also the cameras. Der Spiegel reported this week that it had obtained four thousand photographs and videos taken by American soldiers who referred to themselves as a “kill team.” (Der Spiegel chose to publish only three of the photographs.) The images are in the hands of military prosecutors.


We saw photographs, too, at My Lai 4, where a few dozen American soldiers slaughtered at least five hundred South Vietnamese mothers, children, and old men and women in a long morning of unforgettable carnage more than four decades ago. Ronald Haeberle, an Army photographer, was there that day with two cameras. He directed the lens of his official one, with black-and-white film in it, away from the worst sights; there is a shot of soldiers with faint smiles on their faces, leaning back in relaxed poses, and no sign of the massacre that has taken place. But the color photos that Haeberle took on his personal camera, for his own use, were far more explicit—they show the shot-up bodies of toddlers, and became some of the most unforgettable images of that wasteful war. In most of these cases, when we later meet these soldiers, in interviews or during court proceedings, they come across as American kids—articulate, personable, and likable.


Why photograph atrocities? And why pass them around to buddies back home or fellow soldiers in other units? How could the soldiers’ sense of what is unacceptable be so lost? No outsider can have a complete answer to such a question. As someone who has been writing about war crimes since My Lai, though, I have come to have a personal belief: these soldiers had come to accept the killing of civilians—recklessly, as payback, or just at random—as a facet of modern unconventional warfare. In other words, killing itself, whether in a firefight with the Taliban or in sport with innocent bystanders in a strange land with a strange language and strange customs, has become ordinary. In long, unsuccessful wars, in which the enemy—the people trying to kill you—do not wear uniforms and are seldom seen, soldiers can lose their bearings, moral and otherwise. The consequences of that lost bearing can be hideous. This is part of the toll wars take on the young people we send to fight them for us. The G.I.s in Afghanistan were responsible for their actions, of course. But it must be said that, in some cases, surely, as in Vietnam, the soldiers can also be victims.


The Der Spiegel photographs also help to explain why the American war in Afghanistan can probably never be “won,” in my view, just as we did not win in Vietnam. Terrible things happen in war, and terrible things are happening every day in Afghanistan, as Americans continue to conduct nightly assassination raids and have escalated the number of bombing sorties. There are also reports of suspected Taliban sympathizers we turn over to Afghan police and soldiers being tortured or worse. This will be a long haul; revenge in Afghan society does not have to come immediately. We could end up not knowing who hit us, or why, a decade or two from now.


نماز اول وقت

شنبه 14 خرداد 1390

Working Women in Saudi Arabia


انار دونه دونه

شنبه 14 خرداد 1390

20110401221422_untitled-1.jpg


آرایشگاههای مردانه شهر تهران

شنبه 14 خرداد 1390

گزارش تصویری در قالب فوتوکاتور از بعضی آرایشگاههای مردانه شهر تهران و مدل های مو:



زن غربی را آزاد کنید (آزاد شدگان)

سه شنبه 10 خرداد 1390


 

عکس/زنان معروف غربی که محجبه شدند













زن غربی را آزاد کنید

سه شنبه 10 خرداد 1390

به دعوت وبلاگ موج وبلاگی :
  http://www.mojecyber.parsiblog.com/post/08
 

دختران نیمه برهنه، ترفندی برای کاهش سرعت در دانمارک؟؟!!



 

 مقامات ایمنی جاده ای دانمارک برای هشدار به رانندگان درباره ی خطرات رانندگی با سرعت زیاد روش جدیدی را به کار گرفته اند؛ استفاده از زنان بلوند نیمه برهنه.آنها یک گزارش خبری مزاح آمیز تولید کرده اند که در آن زنان بلوند علائم جاده ای را در دست دارند که حد سرعت مجاز ۵۰ کیلومتر/ساعت را نشان می دهد. هدف از تهیه ی این ویدئو که بر روی وب گذاشته شده، جلب توجه رانندگان مرد جوان است.

از درج تصاویر بی شرمانه معذورم.

 

سرعت بالا علت ۲۵درصد مرگ و میر جاده ای در دانمارک بوده است. جولیا پائولی از اعضای شورای ایمنی جاده ای در گزارشی كه بی بی سی منتشر كرد، گفته است كه عکس العمل ها به ویدئوی کاهش سرعت عمدتاً مثبت بوده است. وی گفت: "اگر می خواهید به قشر جوان دست یابید باید مطابق با شرایطشان با آنها ارتباط برقرار کنید ... بنابراین (استفاده از) زنان نیمه برهنه جواب می دهد." وی همچنین ارزیابی از این آگهی را در مرحله آزمایش مثبت دانست و گفت: بیش از ۵۰درصد گفته اند که در هنگام رانندگی بیشتر به خطرات سرعت زیاد فکر می کرده اند.در این گزارش از وی پرسیده شد که آیا شورا در نظر دارد از مردانی که قسمت پایین بدنشان را به نمایش می گذارند برای جلب توجه رانندگان زنی که با سرعت زیاد می رانند استفاده کند، خانم پائولی گفت: "شاید. خواهیم دید."

     

متن اصلی از سایت بی. بی. سی:

 


Danish ad makes road safety sexy

Danish road safety officials have come up with a novel way of warning motorists about the dangers of speeding - by using topless blonde women.

They have produced a spoof news report where the blondes carry road signs showing the Danish speed limit: 50km/h.

The video - posted on the web - is aimed at grabbing the attention of young male drivers, but feminists say they hate it.

Speeding has been blamed for 25% of road deaths in Denmark.

Julia Pauli of the Danish road safety council told the BBC that the reaction to the Speedbandits video had been mostly positive.

"If you want to reach the young people, you have to communicate on their conditions... So, topless women are working," she said.

She said the advertising campaign had been tested and in the target group it was really positive - more than 50% said they were thinking more about the dangers of speeding when driving

 

Asked if the council would consider using a man exposing his bottom to appeal to speeding women drivers, Ms Pauli said: "Maybe. We'll see

 


http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/6181788.stmمنبع اصلی:


رسم و رسوم

دوشنبه 9 خرداد 1390


تنبیه کامپیوتری

یکشنبه 8 خرداد 1390


چه زیبا

شنبه 7 خرداد 1390


موج بیداری به اروپا رسید

شنبه 7 خرداد 1390


درگیری پلیس اسپانیا با معترضان دولت در بارسلونا

شنبه 7 خرداد 1390

 

درگیری پلیس اسپانیا با معترضان دولت در بارسلونا


درگیری پلیس اسپانیا با معترضان


مادر بر فرزند یک ساله و نیمه اش می گرید

پنجشنبه 5 خرداد 1390

 

گریه یك مادر لیبیایی بر سر جنازه فرزند یك و نیم ساله اش كه در نتیجه درگیری بین نیروهای قذافی با انقلابیون در شهر مصراته كشته شده است


مادر لیبیایی بر سر جنازه فرزند


تعداد کل صفحات: (3) 1   2   3   

فهرست وبلاگ

آرشیو

نویسندگان

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

جستجو

آخرین پستها

اَبر برچسبها